Wanneer flankpijn op de zenuwen werkt: een nieuwe diagnose?

Samenvatting Wanneer patiënten worden verwezen met flankpijn, zet de uroloog meestal laboratorium- en beeldvormend onderzoek in om pathologie aan de nieren en urinewegen aan te tonen of uit te sluiten. Bij een subgroep van patiënten kan geen afwijking worden aangetoond, wat in sommige gevallen leidt tot overmatige diagnostiek. Veelal is er weinig aandacht geweest voor een op de pijn gerichte anamnese en lichamelijk onderzoek. Aan de hand van twee ziektegeschiedenissen en literatuur willen we een ‘nieuwe’ diagnose van flankpijn onder de aandacht brengen.

Supraventriculaire tachycardie met isoritmische atrioventriculaire dissociatie bij een labrador-retriever

Een vrouwelijke, gesteriliseerde labrador-retriever van zeven jaar oud werd aangeboden met klachten van tachypneu, kokhalzen en abdominale distensie. Op het lichamelijk onderzoek werden een systolische hartruis met een intensiteit van 3/6 en punctum maximum links apicaal, tachycardie en zwak geslagen, femorale polsen opgemerkt. Een undulatieproef was positief. Na echocardiografisch en elektrocardiografisch onderzoek werden dilatorische cardiomyopathie (primair of secundair) en supraventriculaire tachycardie (SVT) vastgesteld. Na instelling van een behandeling met digoxine werd tijdens de opvolging een isoritmische atrioventriculaire dissociatie (IAVD) waargenomen en bleek de SVT onvoldoende onder controle gebracht. Na het overschakelen op diltiazem werd op het ECG vastgesteld dat de tachycardie onder controle was. Echocardiografisch onderzoek toonde aan dat het hart zich hersteld had. De hond vertoonde de daaropvolgende twee jaar geen cardiale symptomen meer. In deze casus wordt de zeldzame aritmie IAVD in combinatie met SVT beschreven. Daarnaast wordt het belang aangetoond van SVT als mogelijk reversibele oorzaak van een DCM-fenotype op echocardiografie.