Plant-feeding may explain why the generalist predator Euseius stipulatus does better on less defended citrus plants but Tetranychus-specialists Neoseiulus californicus and Phytoseiulus persimilis do not

The generalist predator Euseius stipulatus (Athias-Henriot) and the Tetranychidae-specialist predators Neoseiulus californicus (McGregor) and Phytoseiulus persimilis Athias-Henriot play a key role in the regulation of Tetranychus urticae Koch in Spanish citrus orchards. Previous studies have shown that sour orange (Citrus aurantium L.) and Cleopatra mandarin (Citrus reshni hort. ex Tan.) display extreme resistance and susceptibility to T. urticae, respectively. When offered a choice between these two genotypes infested by T. urticae, E. stipulatus preferred Cleopatra mandarin, whereas the specialists did not show any preference. The present study was undertaken to check whether these preferences could be related to the feeding of E. stipulatus on the host plant and/or to differences in prey feeding on the two plants. Our results demonstrate that E. stipulatus is a zoophytophagous mite, which can engage in direct plant feeding in sour orange and Cleopatra mandarin, whereas neither N. californicus nor P. persimilis do so. Whereas Cleopatra mandarin provided a higher-quality prey/feeding substrate for E. stipulatus, which may be related to its phytophagy, no differences were observed for the two specialists. As higher constitutive and faster inducible defense against T. urticae in sour orange relative to Cleopatra mandarin plants result in sour orange supporting lower T. urticae densities and plant damage, our results demonstrate that pest regulation by specialist natural enemies may be more effective when prey feed on better defended plants.

Climatic and cultivar effects on phytoseiid species establishment and seasonal abundance on citrus

The structure of phytoseiid communities on citrus varies among orchards and seasons, with potential implications for biocontrol services. Such variation may be driven by meteorological conditions and cultivar-specific traits. We conducted an outdoor seedling experiment to determine the effects of different cultivars on the establishment of introduced predatory mites (Euseius stipulatus and E. scutalis) and colonization by naturally occurring phytoseiids (Amblyseius swirskii, Iphiseius degenerans, and Typhlodromus athiasae) across seasons. Euseius stipulatus persisted through the spring only where it was released, regardless of cultivar, and reduced colonization by I. degenerans. In early summer (hot and dry conditions), nearly all phytoseiid species essentially disappeared, and after that only the naturally occurring A. swirskii and T. athiasae re-established. In mid-summer, A. swirskii colonized cultivars differentially, especially where pollen was provisioned, and was negatively related with the colonization of T. athiasae, which is known as its intraguild prey. Additionally, we performed laboratory experiments that simulated daily temperature fluctuations typical to spring and mid-summer seasons, measuring key demographic parameters of A. swirskii and E. stipulatus on leaf disc arenas of two citrus cultivars. Simulated spring temperatures resulted in higher total reproductive output in E. stipulatus than in A. swirskii, whereas mid-summer temperatures resulted in the opposite pattern. Both results are consistent with the seasonal patterns observed in the outdoor experiment. Together with the phytoseiid dynamics observed previously in commercial orchards, these findings emphasize the role of meteorological conditions and cultivars in the structure and function of phytoseiid communities.

Μελέτη της βιολογίας - οικολογίας του θηρευτικού ακάρεως amblydromalus limonicus (acari: phytoseiidae)

Στην παρούσα διδακτορική διατριβή, τα πειράματα της οποίας πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 2012 – 2017, μελετήθηκαν στοιχεία της βιολογίας και οικολογίας του αρπακτικού ακάρεως Amblydromalus limonicus Garman and McGregor (Acari: Phytoseiidae) καθώς και ο ρόλος της γύρης ως εναλλακτικής / συμπληρωματικής τροφής του αρπακτικού στο πλαίσιο ενός προγράμματος ολοκληρωμένης διαχείρισης. Ειδικότερα, διερευνήθηκαν: α) η διατροφική αξία της γύρης επιλεγμένων φυτικών ειδών ως εναλλακτικής / συμπληρωματικής τροφής του αρπακτικού, β) η ενδοσυντεχνιακή θήρευση και ο ρόλος της γύρης στην ιδιαίτερη αυτή μορφή αλληλεπίδρασης μεταξύ του A. limonicus και τριών ενδημικών ειδών αρπακτικών ακάρεων Phytoseiidae και γ) η δυνατότητα αξιοποίησης της γύρης (ως συμπληρωματικής τροφής) με στόχο τον περιορισμό της έντασης των υποθανατηφόρων επιδράσεων έκθεσης του A. limonicus σε νωπά υπολείμματα ψεκασμού του εντομοκτόνου flonicamid.Από την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι μεταξύ των διαφορετικών ειδών γύρης που αξιολογήθηκαν, η γύρη του φυτού Typha latifolia παρουσίασε την υψηλότερη διατροφική αξία ως εναλλακτική τροφή του A. limonicus. Ως υψηλής, ενδιάμεσης και χαμηλής, αντιστοίχως διατροφικής αξίας χαρακτηρίστηκαν η γύρη του αραβοσίτου, της ελιάς και του πεύκου.Διαπιστώθηκε ότι η παροχή γύρης υψηλής διατροφικής αξίας ως συμπληρωματικής τροφής του αρπακτικού ακάρεως A. limonicus προκαλεί σημαντική μείωση της κατανάλωσης προνυμφών θρίπα η οποία ωστόσο, αντισταθμίζεται σε σημαντικό βαθμό μέσω της αριθμητικής απόκρισης (αύξηση ωοπαραγωγής) του θηρευτή, ενισχύοντας τελικά την αποτελεσματικότητά του ως παράγοντα βιολογικής καταπολέμησης. Αντίθετα, η παροχή γύρης χαμηλής διατροφικής αξίας (γύρη πεύκου) είχε ως αποτέλεσμα την περιορισμένη, αν και στατιστικώς σημαντική, μείωση της θήρευσης χωρίς επιπλέον ισχυρή ενίσχυση της αριθμητικής απόκρισης του αρπακτικού. Συμπερασματικά, η παροχή γύρης ως συμπληρωματικής τροφής του A. limonicus μπορεί να έχει ως συνέπεια τον σημαντικό περιορισμό της κατανάλωσης λείας. Ωστόσο, στην περίπτωση της υψηλής διατροφικής αξίας γύρης Typha angustifolia η αύξηση της αριθμητικής απόκρισης του αρπακτικού μπορεί τελικά να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της βιολογικής καταπολέμησης.Η παροχή γύρης ως εναλλακτικής τροφής επηρέασε σημαντικά την ένταση της ενδοσυντεχνιακής θήρευσης μεταξύ του A. limonicus και των ενδημικών ειδών Euseius finlandicus, Euseius stipulatus και Iphiseius degenerans. Σε συνθήκες απουσίας λείας ή εναλλακτικής τροφής (γύρης), το A. limonicus φαίνεται ότι είναι ισχυρότερος ενδοσυντεχνιακός θηρευτής σε σχέση με τα E. finlandicus και E. stipulatus, υποδεέστερος ωστόσο του I. degenerans. Η παροχή γύρης μείωσε την ένταση της ενδοσυντεχνιακής θήρευσης. Ωστόσο, το A. limonicus παρέμεινε ανταγωνιστικά υπέρτερο των ενδημικών ειδών E. finlandicus και E. stipulatus.Τέλος η παροχή γύρης ως συμπληρωματικής τροφής του A. limonicus περιόρισε σημαντικά τις αρνητικές υποθανατηφόρες επιδράσεις της έκθεσης του αρπακτικού σε νωπά υπολείμματα ψεκασμού του εντομοκτόνου flonicamid. Η συχνή παροχή μικρών ποσοτήτων του εμπορικά διαθέσιμου σκευάσματος γύρης (NutrimiteTM, Biobest N.V.) του φυτού T. angustifolia μετά από την εφαρμογή ενός εντομοκτόνου μέτριας τοξικότητας μπορεί να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό διαχειριστικό εργαλείο ενίσχυσης της χρήσης του A. limonicus και σε προγράμματα ολοκληρωμένης διαχείρισης συνδυαστικά με τη χημική καταπολέμηση.Συμπερασματικά, το αρπακτικό άκαρι A. limonicus μπορεί να αναπτύσσεται και να αναπαράγεται με επιτυχία σε γύρεις διαφορετικών φυτικών ειδών. Η παροχή γύρης ως συμπληρωματικής τροφής (συνδυασμένη κατανάλωση γύρης και λείας) μπορεί να ενισχύει περαιτέρω τη δυναμική αύξησης του πληθυσμού του ακάρεως, ιδιαίτερα στην περίπτωση της γύρης του T. latifolia. Η συχνή παροχή μικρών ποσοτήτων γύρης (T. angustifolia) ως συμπληρωματικής τροφής μπορεί να εξαλείψει τις υποθανατηφόρες επιδράσεις της έκθεσης σε υπολείμματα ψεκασμού ενός εντομοκτόνου μέτριας τοξικότητας. Ως εναλλακτική τροφή (απουσία λείας), η παροχή γύρης μειώνει την ένταση της ενδοσυντεχνιακής θήρευσης μεταξύ του A. limonicus και των τριών ενδημικών ειδών αρπακτικών ακάρεων E. finlandicus, E. stipulatus και I. degenerans. Ωστόσο, ακόμα και στην περίπτωση αυτή, το εξωτικό είδος ως ανταγωνιστικά υπέρτερο, μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί κίνδυνο για τα ενδημικά είδη του γένους Euseius. Τα παραπάνω ευρήματα διευρύνουν τις γνώσεις μας σχετικά με τη βιολογία του A. limonicus και τις δυνατοτήτες αξιοποίησης της γύρης επιλεγμένων φυτικών ειδών ως μέσου ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας αρπακτικών ακάρεων σε προγράμματα ολοκληρωμένης διαχείρισης ή βιολογικής καταπολέμησης εχθρών των καλλιεργειών.

Molecular and morphological evidence for a new species status within the genus Euseius (Acari: Phytoseiidae)

The identity of specimens belonging to the genus Euseius Wainstein, 1962 found on several trees in France is investigated. These specimens are morphologically close to Euseius stipulatus (Athias-Henriot, 1960) except for the shape of the spermatheca and the dorsal shield reticulation. The aim of the present study was to determine if these specimens belong to this latter species and if the shape of the spermatheca could be considered a reliable diagnostic character. Thirty-four characters, including idiosomal seta lengths, were measured and molecular tests (12S rDNA, COI mtDNA) were carried out. Although small, significant differences between populations of Euseius sp. were observed. The morphometric differences between E. stipulatus and Euseius sp. were very small except for the seta z2 and for the length of the ventrianal shield, as well as the length and form of the spermatheca. Molecular analyses support that Euseius sp. and E. stipulatus are two different species. Euseius sp. has been described as a new species to science in another publication under the name Euseius gallicus . Reliability of some morphological characters for species diagnosis is discussed.