God’s Love in the Teaching of Cardinal Stefan Wyszyński

The article presents the subject of God’s love in Cardinal Wyszyński’s teaching. Primate Wyszyński puts God’s love at the very center of his theological thought. The theme of God’s love is discussed in seven sections: the first of them refers to the most famous words of Saint John’s “Deus Caritas est” (1 Jn 4:8,16), which are a short and brief definition of God; the second section develops Cardinal Wyszyński’s statement that there was a “time” in which only Love existed; the third section concerns the impartation of God’s love; fourth section describes the love of the Father; fifth section speaks of the greatest Love, which is the Incarnate Son of God, Jesus Christ; section six focuses on the Holy Spirit, who is the Spirit of Love; the last section speaks of Mary, Mother of Beautiful Love. The whole ends with the summary. In his teachings on the love of God, Cardinal Wyszyński started with the inner life of the Triune God, with the Person of the Father, and then focuses on the salvific mission of the Son of God and the sanctifying action of the Holy Spirit. In this way, he appreciates both the category of God the Father and God as a Father full of love.

John Henry Newman’s Selected Themes from the Theology of the Church

John Henry Newman is one of the most famous person on the Catholic and Anglican Church. In his works he was writing on the both theological position. In the article author showed selected aspects of John Henry Newman’s theology of the Church, so-calledecclesiology. For understanding Newman’s theological position very important are his personal history in the Church of England, situation in the Catholic Church and two dogmas proclaimed during the life of this new Catholic saint. In the last part of the article theecclesiology of John Henry Newman is rereading in the light of modern problems in the Catholic and Anglican theology.

„Et stupebant super doctrina ejus” (Mk 1:22). On the Role of Wonderment in the Theological Method

The study is a contribution to research on the theological method and shows the motif of wonderment in the teaching and poetry of John Paul II as an experience inviting man to get to know God and His works ever more deeply. The human experience of being amazed with God has been presented as a theological event – a grace of the ability to stand in awe of God, to get closer to Him and to speak about Him. The author of the article comes to the conclusion that the mission of a theologian is inseparably connected with cultivating the ability to be amazed with God and His works. The experience of wonderment is one of the elements leading to communion with Christ the Theologian, who reveals the Father.

Trójca Święta i doświadczenie mistyczne

Tajemnica Trójcy Świętej stanowi transcendentną i pierwotną zasadę dziejów zbawienia oraz pierwszy przedmiot wiary chrześcijańskiej. W relacji do tej tajemnicy kształtuje się wiara i życie chrześcijańskie. Można więc mówić o prymacie Trójcy Świętej w wierze, na co wskazuje kształtowanie się doktryny chrześcijańskiej oraz nadawany jej stopniowo kształt. Warto więc zwrócić uwagę na to, że Trójca Święta jest także przedmiotem doświadczenia mistycznego. Począwszy od Nowego Testamentu, zwłaszcza od św. Pawła, stopniowo dojrzewa w Kościele przekonanie, że najwznioślejsza relacja z Bogiem, którą jest relacja mistyczna, musi mieć charakter trynitarny. Wskazują na to wypracowane w teologii kryteria mistyki chrześcijańskiej. Szczególnym wyrazem doświadczenia mistycznego jest ekstaza”. Zakorzenia się ona w symbolu wiary, który syntetycznie ukazuje przedmiot wiary, czyli Trójcę Świętą wraz ze specyfiką jej działania zbawczego. Zniżenie się Boga do człowieka stanowi podstawę opartego na wierze wznoszenia się człowieka do Boga. We właściwym znaczeniu to zagadnienie znajduje uzasadnienie w doświadczeniu i w teologii Pawła Apostoła.

Misja Kościoła a jego dialog ze światem. Porównanie soborowych projektów Pierre’a Haubtmanna i Karola Wojtyły

Artykuł przedstawia dyskusję, do której doszło w pierwszych dniach lutego 1965 roku w Ariccia na spotkaniu podkomisji doktrynalnej mającej opracować na potrzeby Soboru Watykańskiego II propozycję konstytucji pastoralnej Gaudium et spes. Porównano dwa projekty: oficjalny tekst Pierre’a Haubtmanna i projekt krakowski Karola Wojtyły. Pierwszy projekt podkreślał rolę społeczności katolickiej w budowaniu relacji międzyludzkich, dialogu i współpracy ze światem z odwołaniem się do katolickiej doktryny społecznej. Położono akcent na „zrozumienie” współczesnego świata przy jednoczesnym ukazaniu jego chrześcijańskiej wizji. Drugi projekt prezentował teologiczne podstawy posłannictwa Kościoła w świecie, ze szczególnym zwróceniem uwagi na prawo wolności religijnej i zachowanie tożsamości ludzi wierzących. Wskazywał na nadprzyrodzony, zbawczy charakter działania Kościoła jako istotny wymiar jego natury, ale także w relacji z dzisiejszym światem. W trakcie debaty podkreślono kluczową rolę antropologii chrześcijańskiej dla właściwego ujęcia relacji Kościoła do świata. W wyniku dyskusji postanowiono, że projekt Haubtmanna zostanie uzupełniony o rozdział eklezjologiczny: „Zadania Kościoła we współczesnym świecie”. Było to skutkiem wzięcia pod uwagę głównej linii projektu krakowskiego Wojtyły, wyrażającego doświadczenia Kościoła zza żelaznej kurtyny.

O rozstrzygalności teologii

W pracy przedstawiono syntetyczne, a nie analityczne, ujęcie tytułowego zagadnienia. Od strony metodologicznej jest próbą aplikacji pojęć logicznych jak konsekwencja, dowód, rozstrzygalność do teologii jako całości. W pierwszej części (do pkt 3.1) rozważa się teologię jako teorię logiczną i wskazuje na wady takiego ujęcia, w tym na niemożliwość sensownego rozważania rozstrzygalności tak rozumianej teologii. W drugiej części zostało osłabione logiczne pojęcie rozstrzygalności oraz zawężone pojęcie teologii, dla którego osłabiona rozstrzygalność daje się zastosować. W rozważaniach postawiono mnóstwo problemów dotyczących teologii, które chyba teologowie powinni rozwiązać. Praca jest dość kontrowersyjna dla obu stron, czyli teologów i logików. Aby ułatwić teologom lekturę pracy, dodano słowniczek luźno sformułowanych określeń terminów logicznych.

Optymizm antropologiczny w świetle nauki o grzechu pierworodnym

Grzech pierworodny zniszczył naturę ludzką. Człowiek odkupiony przez Chrystusa ponosi ciągle konsekwencje tego zepsucia. Obserwując jednak współczesne społeczeństwo, można jednak odnieść wrażenie, że wielu myślicieli i naukowców zdaje się nie pojmować, czym w istocie są konsekwencje grzechu pierworodnego, przez co popadają w zbytni optymizm. Optymizm ten został nazwany przez autora optymizmem antropologicznym. Prezentując trzy przejawy tegoż optymizmu, autor szukał odpowiedzi na pytanie, czy nauka o grzechu pierworodnym wpływa jakoś na pojmowanie go i czy może ona pomóc ten optymizm ocenić. Stosując dostępne sobie metody, autor doszedł do wniosku, że prezentowany przez niego nurt myślowy stoi w sprzeczności z nauką o grzechu pierworodnym, co stanowi o jego fałszywości. Wynika stąd, że praktyczne zaaplikowanie optymizmu antropologicznego może prowadzić do poniżenia godności osoby ludzkiej, niezrównoważonego rozwoju człowieka, ustanawiania praw niezgodnych z właściwą godnością człowieka. Autor zauważa ostatecznie, że obecna sytuacja społeczna, wynikająca w dużej mierze z praktycznego wykorzystania idei optymizmu antropologicznego, wymaga ciągłego pogłębiania i odważnego przeciwstawiania się jej.

La missionarietà della Chiesa nell’enciclica Redemptoris missio di Giovanni Paolo II di fronte alle voci del Sinodo Amazzonico

Oggetto di questo studio è la questione della natura missionaria della Chiesa, prospettata e rinnovata con più profonda e convincente impostazione come espresso nell’enciclica Redemptoris missio di san Giovanni Paolo II. Il XXX° anniversario della sua promulgazione (7 dicembre 1990) costituisce una ragione particolare per riprendere l’argomento e trattarlo nell’attuale contesto storico-ecclesiale. L’esposizione e l’approfondita ricerca dimostrano l’attualità dei contenuti presenti nel documento e la permanente validità del mandato di Gesù affidato agli apostoli e a tutta la Chiesa di andare nel mondo intero per annunciare il Vangelo e portare il battesimo della salvezza a tutti i popoli. La necessità di riportare all’attenzione questo tema è determinato anche dalla condizione interna della Chiesa stessa che sembra pian piano abbandonare o non considerare con la dovuta serietà il mandato di cui fu investita sin dalle sue origini. Di conseguenza, di fronte ad un indebolimento della consapevolezza missionaria all’interno della Chiesa, riportare e rievocare senza equivoci la questione del compito di evangelizzare appare un impegno necessario.

Topicality of the Spiritual Heritage and Theology of Brother Roger of Taizé

This year in Wroclaw we experienced the European Youth Meeting organized by the Taizé Community. This great spiritual event is an opportunity to reflect more deeply on the importance of the heritage of Brother Roger of Taizé for the contemporary Church. As a starting point for this analysis, author took the biographical background, which will allow the reader to grasp the life context of Roger Schutz’s ecumenical research. Then, in the following points, he describes three essential elements of Brother Roger’s legacy, which are an ever-inspiring gift to the Church on the path of building unity. Firstly, it is a fully original form of Christian life in a monastic ecumenical community. Secondly, on the basis of this concrete experience of the Taizé Community, Brother Roger indicated a deeply existential way of building the unity of divided Christians. And thirdly, in his teaching he outlined a theology of forgiving love as the key to building reconciliation between the Churches. Undoubtedly the most spectacular fruit of his evangelical life are the crowds of young people from various Christian Churches that have invariably gathered around the Taizé Community for decades.

Christological Heterodoxy as a Threat to the Kerygma in the Theology of Father Raniero Cantalamessa

Any attempt to reduce or disintegrate the Christological dogma is not without an impact on the basic message of the good news, the Kerygma, as well as on its soteriological implications. The theological challenge is to make every effort to proclaim the first message as the announcement of the fullness of the revealed truth, but also to indicate the dangers arising from incomplete or unorthodox proclamation. The article presents negative consequences of heterodox Christological tendencies for the reality of the Kerygma in theology of Father Raniero Cantalamessa. These dogmatic threats and their consequences focus on the person of Jesus Christ and the mysteries of His death and resurrection.