Psychometric Properties of the ASEBA Child Behaviour Checklist and Youth Self-Report in Sub-Saharan Africa: A Systematic Review

Objective: Behavioural screening tools may be used to identify at-risk children in resource limited settings in sub-Saharan Africa. The ASEBA forms (Child Behaviour Checklist and Youth Self-Report) are frequently translated and adapted for use in sub-Saharan African populations, but little is known about their measurement properties in these contexts. Methods: We conducted a systematic review of all published journal articles that used the ASEBA forms with sub-Saharan African samples. We evaluated the reported psychometric properties, as well as the methodological quality of the psychometric evaluations, using COSMIN (COnsensus based Standards for the selection of health Measurement INstruments) guidelines. Results: Fifty-eight studies reported measurement properties of the ASEBA forms. Most studies came from Southern (n = 29, 50%) or East African (n = 25, 43%) countries. Forty-nine studies (84%) used translated versions of the tool, but details regarding the translation process, if available, were often sparse. Most studies (n = 47, 81%) only reported internal consistency (using coefficient alpha) for one or more subscales. The methodological quality of the psychometric evaluations ranged from very good to inadequate across all measurement properties, except for internal consistency. Conclusion: There is limited good quality psychometric evidence available for the ASEBA forms in sub-Saharan Africa. We recommend (i) implementing a standardised procedure for conducting and reporting translation processes, and (ii) conducting more comprehensive psychometric evaluations of the translated versions of the tools.

A video-feedback parenting intervention to prevent enduring behaviour problems in at-risk children aged 12–36 months: the Healthy Start, Happy Start RCT

Background Behaviour problems emerge early in childhood and place children at risk for later psychopathology. Objectives To evaluate the clinical effectiveness and cost-effectiveness of a parenting intervention to prevent enduring behaviour problems in young children. Design A pragmatic, assessor-blinded, multisite, two-arm, parallel-group randomised controlled trial. Setting Health visiting services in six NHS trusts in England. Participants A total of 300 at-risk children aged 12–36 months and their parents/caregivers. Interventions Families were allocated in a 1 : 1 ratio to six sessions of Video-feedback Intervention to promote Positive Parenting and Sensitive Discipline (VIPP-SD) plus usual care or usual care alone. Main outcome measures The primary outcome was the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms, which is a structured interview of behaviour symptoms. Secondary outcomes included caregiver-reported total problems on the Child Behaviour Checklist and the Strengths and Difficulties Questionnaire. The intervention effect was estimated using linear regression. Health and social care service use was recorded using the Child and Adolescent Service Use Schedule and cost-effectiveness was explored using the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms. Results In total, 300 families were randomised: 151 to VIPP-SD plus usual care and 149 to usual care alone. Follow-up data were available for 286 (VIPP-SD, n = 140; usual care, n = 146) participants and 282 (VIPP-SD, n = 140; usual care, n = 142) participants at 5 and 24 months, respectively. At the post-treatment (primary outcome) follow-up, a group difference of 2.03 on Preschool Parental Account of Children’s Symptoms (95% confidence interval 0.06 to 4.01; p = 0.04) indicated a positive treatment effect on behaviour problems (Cohen’s d = 0.20, 95% confidence interval 0.01 to 0.40). The effect was strongest for children’s conduct [1.61, 95% confidence interval 0.44 to 2.78; p = 0.007 (d = 0.30, 95% confidence interval 0.08 to 0.51)] versus attention deficit hyperactivity disorder symptoms [0.29, 95% confidence interval –1.06 to 1.65; p = 0.67 (d = 0.05, 95% confidence interval –0.17 to 0.27)]. The Child Behaviour Checklist [3.24, 95% confidence interval –0.06 to 6.54; p = 0.05 (d = 0.15, 95% confidence interval 0.00 to 0.31)] and the Strengths and Difficulties Questionnaire [0.93, 95% confidence interval –0.03 to 1.9; p = 0.06 (d = 0.18, 95% confidence interval –0.01 to 0.36)] demonstrated similar positive treatment effects to those found for the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms. At 24 months, the group difference on the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms was 1.73 [95% confidence interval –0.24 to 3.71; p = 0.08 (d = 0.17, 95% confidence interval –0.02 to 0.37)]; the effect remained strongest for conduct [1.07, 95% confidence interval –0.06 to 2.20; p = 0.06 (d = 0.20, 95% confidence interval –0.01 to 0.42)] versus attention deficit hyperactivity disorder symptoms [0.62, 95% confidence interval –0.60 to 1.84; p = 0.32 (d = 0.10, 95% confidence interval –0.10 to 0.30)], with little evidence of an effect on the Child Behaviour Checklist and the Strengths and Difficulties Questionnaire. The primary economic analysis showed better outcomes in the VIPP-SD group at 24 months, but also higher costs than the usual-care group (adjusted mean difference £1450, 95% confidence interval £619 to £2281). No treatment- or trial-related adverse events were reported. The probability of VIPP-SD being cost-effective compared with usual care at the 24-month follow-up increased as willingness to pay for improvements on the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms increased, with VIPP-SD having the higher probability of being cost-effective at willingness-to-pay values above £800 per 1-point improvement on the Preschool Parental Account of Children’s Symptoms. Limitations The proportion of participants with graduate-level qualifications was higher than among the general public. Conclusions VIPP-SD is effective in reducing behaviour problems in young children when delivered by health visiting teams. Most of the effect of VIPP-SD appears to be retained over 24 months. However, we can be less certain about its value for money. Trial registration Current Controlled Trials ISRCTN58327365. Funding This project was funded by the National Institute for Health Research (NIHR) Health Technology Assessment programme and will be published in full in Health Technology Assessment; Vol. 25, No. 29. See the NIHR Journals Library website for further project information.

Relation between Early Over- and Undertreatment and Behavioural Problems in Preadolescent Children with Congenital Hypothyroidism

Objective: Congenital hypothyroidism (CH) per se, when not treated or undertreated, may lead to severe behavioural problems (cretinism), whereas overtreatment of CH seems associated with attention problems. Design and Methods: For 55 CH patients, prospectively followed from birth until 11 years, parents rated the Child Behaviour Checklist and teachers the Teacher’s Report Form at children’s ages 6 and 11 years. We related scores regarding Attention, Delinquency, and Aggression (ADA scores, indicative for attention deficit hyperactivity syndrome, ADHD), and scores regarding Withdrawn, Anxious, Social, and Thought problems (WAST scores, indicative for autism) to the occurrence of over- and undertreatment in five age periods. Over- and undertreatment were defined as free thyroxine (fT4) concentrations above/below the range of the patient’s individual fT4 steady state concentration. Results: ADA scores at 6 and 11 years for patients overtreated in the period 1–3 months postnatally were higher than those for patients who were not overtreated. Patients with severe CH undertreated in the period 3–6 months postnatally had higher WAST scores at 6 and 11 years than all other patients. Conclusions: This is the first study suggesting that permanent ADHD as well as autism in CH patients at ages 6 and 11 years are the result of early overtreatment and undertreatment, respectively.

Mελέτη των αυξολογικών και ψυχολογικών χαρακτηριστικών παιδιών με πρώιμη αδρεναρχή και η επίδραση του στρες στην εμφάνιση της αδρεναρχής

Εισαγωγή. Στα προεφηβικά παιδιά η ήπια επινεφριδιακής προέλευσης υπερανδρογοναιμία εμφανίζεται κλινικά ως πρώιμη αδρεναρχή (ΠΑ), η οποία ορίζεται ως η εμφάνιση σημείων υπερανδρογοναιμίας πριν από την ηλικία των 8 χρόνων στα κορίτσια και πριν από την ηλικία των 9 στα αγόρια. Τα σημεία υπερανδρογοναιμίας περιλαμβάνουν τρίχωση εφηβαίου ή και μασχάλης, εμφάνιση εφηβικής οσμής ιδρώτα, σμηγματόρροια και ακμή. Βιοχημικά χαρακτηρίζεται από αυξημένες συγκεντρώσεις επινεφριδιακών ανδρογόνων, κυρίως της DHEAS. Μέχρι πριν μερικά χρόνια η ΠΑ θεωρούνταν μια καλοήθης κατάσταση αλλά νεότερα βιβλιογραφικά δεδομένα υπογραμμίζουν ότι η ενωρίτερη περίσσεια ανδρογόνων, επιπλέον της επιτάχυνσης του ρυθμού της αύξησης, της σωματικής ανάπτυξης και της σκελετικής ωρίμανσης, φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη μεταβολικού συνδρόμου. Παράλληλα, δημοσιευμένες μελέτες αναφέρουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης σε κορίτσια που παρουσιάζουν ΠΑ. O στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να εξεταστούν τυχόν διαφορές στο μοντέλο της αύξησης και την ηλικία της εκ νέου αύξησης του λιπώδους ιστού (adiposity rebound, AR) μεταξύ των παιδιών με ΠΑ και των υγιών συνομηλίκων τους (μάρτυρες) και αν οι παράμετροι της αύξησης διέφεραν μεταξύ των παχυσάρκων και των μη παχυσάρκων παιδιών με ΠΑ, καθώς και μεταξύ των παιδιών με ΠΑ και των μαρτύρων. Παράλληλα αντικείμενο της μελέτης ήταν η σύγκριση των ψυχολογικών χαρακτηριστικών των παιδιών με ΠΑ κατά το χρόνο διάγνωσης με αυτά των μαρτύρων και διερεύνηση πιθανής διαταραχής του άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια (ΥΥΕ) στα παιδιά με ΠΑ. Υλικό-Μέθοδοι Σχεδιάστηκε μια περιγραφική μελέτη (cross sectional) με τη συμμετοχή 82 παιδιών με ΠΑ και 63 υγιών παιδιών της ίδιας ηλικίας, τα οποία αποτέλεσαν τους μάρτυρες. Σε κάθε παιδί που συμμετείχε στη μελέτη έγινε ενδελεχής κλινική εξέταση και λήφθηκαν λεπτομερή στοιχεία από το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό. Ο εργαστηριακός έλεγχος (γλυκόζη, ινσουλίνη, λιπίδια, IGF-1, ανδρογόνα) πραγματοποιήθηκε σε όλα τα παιδιά με ΠΑ καθώς και εκτίμηση της οστικής ηλικίας σύμφωνα με τα πρότυπα του άτλαντα Greulich and Pyle. Καταγράφτηκαν η πορεία του ύψους και του BMI από τη γέννηση ως τη διάγνωση της ΠΑ από τα ατομικά βιβλιάρια υγείας του παιδιού και προσδιορίστηκε η ηλικία της εκ νέου αύξησης του λιπώδους ιστού. Το ψυχολογικό προφίλ εκτιμήθηκε με ψυχολογικά εργαλεία αυτοαναφοράς (Spence Children’s Anxiety Scale και Depression self-rating scale for Children) και ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσαν οι γονείς (Child Behaviour Checklist), σταθμισμένα για τον ελληνικό πληθυσμό. Η αξιολόγηση της δραστηριότητας του άξονα ΥΥΕ έγινε με μέτρηση κορτιζόλης σάλιου, πρωί (αμέσως μετά την αφύπνιση) και βράδυ της ίδιας ημέρας, και στις 2 ομάδες. Αποτελέσματα Τα παιδιά με ΠΑ ήταν σημαντικά ψηλότερα και παρουσίαζαν μεγαλύτερο σωματικό βάρος από τα πρώτα χρόνια της ζωής. Ποσοστό 33% των παιδιών με ΠΑ παρουσίασαν το μοντέλο ιδιοσυστασιακής επιτάχυνσης της αύξησης (CAG), σε σύγκριση με 19% των μαρτύρων (p=0,045). Τα παιδιά με ΠΑ εμφάνισαν σε μικρότερη ηλικία από τους μάρτυρες την εκ νέου αύξηση του λιπώδους ιστού (AR). Η μέση ηλικία AR στα κορίτσια με ΠΑ ήταν 3,73 (1,03) έτη έναντι 4,93 (1,36) έτη στα κορίτσια από την ομάδα των μαρτύρων (p=0,001) και στα αγόρια ήταν αντίστοιχα 3,45 (0,73) σε αυτά με ΠΑ έναντι 5,10 (1,50) έτη στους μάρτυρες (p=0,048). Τόσο τα παχύσαρκα όσο και τα μη παχύσαρκα κορίτσια με ΠΑ ήταν ψηλότερα και παρουσίασαν AR σε μικρότερη ηλικία σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους μάρτυρες. Η οστική ηλικία στη συντριπτική πλειονότητα των παιδιών με ΠΑ προηγούνταν της χρονολογικής. Κατά τη διάγνωση της ΠΑ κορίτσια η μέση διαφορά οστικής από χρονολογική ηλικία βρέθηκε 1,12 (0,91) και στα αγόρια 1,34 (0,76) έτη. Στα παιδιά με ΠΑ κατά τη διάγνωση δεν βρέθηκε διαταραγμένη γλυκόζη νηστείας, υπερινσουλιναιμία ή δυσλιπιδαιμία. Οι τιμές του IGF-1 βρέθηκαν υψηλότερες του μέσου όρου και στα δύο φύλα. Παρατηρήθηκε αυξημένη τιμή της DHEAS, 101,8 (52,8) μg/dl για τα κορίτσια και 152,5 (77,2) μg/dl για τα αγόρια, με φυσιολογικές τιμές των υπολοίπων ανδρογόνων. Στα παιδιά με ΠΑ συνολικά δε διαπιστώθηκε κλινικά σημαντική ψυχοπαθολογία μια και παρουσίασαν σκορ εντός φυσιολογικών ορίων στις ψυχομετρικές δοκιμασίες. Ωστόσο, στα κορίτσια με ΠΑ διαπιστώθηκε στατιστικά υψηλότερο σκορ στο στρες (p=0,016) και την κατάθλιψη (p=0,039) σε σχέση με τα σκορ των μαρτύρων. Αντίθετα, στη δοκιμασία Achenbach (CBCL) που συμπληρώθηκε από τους γονείς δεν βρέθηκε διαφορά μεταξύ των δυο ομάδων. Μέτρηση κορτιζόλης σάλιου πραγματοποιήθηκε σε 58 παιδιά με ΠΑ και 32 μάρτυρες. Η μέση τιμή των πρωινών συγκεντρώσεων κορτιζόλης ήταν εντός φυσιολογικών ορίων και δεν διέφερε μεταξύ των δυο ομάδων. Οι βραδινές τιμές ήταν κάτω από το όριο ανίχνευσης της μεθόδου (<1,5 nmol/lt) τόσο στα παιδιά με ΠΑ όσο και στους μάρτυρες. Συμπεράσματα Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι η νωρίτερη εμφάνιση AR και η ιδιοσυστασιακή επιτάχυνση της αύξησης μπορεί να αποτελούν παράγοντες ενεργοποίησης της επινεφριδιακής παραγωγής ανδρογόνων και της εμφάνισης ΠΑ. Επίσης τα κορίτσια με ΠΑ εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν συμπτωματολογία άγχους και κατάθλιψης σε σχέση με τους συνομηλίκους τους. Τα ευρήματα της μελέτης επιβεβαιώνουν την ανάγκη για εξατομικευμένη προσέγγιση και συστηματική παρακολούθηση των παιδιών με ΠΑ. Μεγαλύτερες προοπτικές μελέτες απαιτούνται για να καθοριστεί η σχέση της ΠΑ με το στρες και να μελετηθεί ο σχετικός μεταβολικός κίνδυνος.

Inverse associations between cord vitamin D and attention deficit hyperactivity disorder symptoms: A child cohort study

Objective: To examine the association between cord 25-hydroxyvitamin D2+3 (25(OH)D) and attention deficit hyperactivity disorder symptoms in toddlers, using Child Behaviour Checklist for ages 1.5–5. Method: In a population-based birth cohort, a Child Behaviour Checklist for ages 1.5–5 questionnaire was returned from parents of 1233 infants with mean age 2.7 (standard deviation 0.6) years. Adjusted associations between cord 25(OH)D and Child Behaviour Checklist–based attention deficit hyperactivity disorder problems were analysed by multiple regression. Results The median cord 25(OH)D was 44.1 (range: 1.5–127.1) nmol/L. Mean attention deficit hyperactivity disorder problem score was 2.7 (standard deviation 2.1). In adjusted analyses, cord 25(OH)D levels >25 nmol/L and >30 nmol/L were associated with lower attention deficit hyperactivity disorder scores compared to levels ⩽25 nmol/L ( p = 0.035) and ⩽30 nmol/L ( p = 0.043), respectively. The adjusted odds of scoring above the 90th percentile on the Child Behaviour Checklist–based attention deficit hyperactivity disorder problem scale decreased by 11% per 10 nmol/L increase in cord 25(OH)D. Conclusion: An inverse association between cord 25(OH)D and attention deficit hyperactivity disorder symptoms in toddlers was found, suggesting a protective effect of prenatal vitamin D.