Providing accessible distance learning for students with disabilities in Saudi Arabia

After the COVID-19 outbreak, Saudi Arabia’s Ministry of Education transformed the education system from traditional learning to distance learning (DL). The aim of this study is to share the Saudi experience including plans, policies, and programs regarding the use of DL for students at various levels of education. This is the pioneer study from Saudi Arabia, which evaluates DL impact on special students and provides recommendations for such students regarding DL. The Saudi Ministry of Education released one of the most powerful and diverse electronic systems with fully interactive technology options through the following platforms: Madrasati School, the IEN National Education Portal, IEN educational television, and virtual kindergarten. The same platforms are accessible for students with disabilities and we have found that such students can equally benefit from them with some modifications. These modifications are on the individual needs of special students. This article presents the details of various tools and programs available for DL to students in Saudi Arabia. Furthermore, we have analyzed the suitability of these programs for special students in our discussion. Finally, we have made our recommendation and provided future directions to improve the DL experience for students with disabilities.

Watching television and being affected by television according to the opinions of parents of children between the ages of three and six

Aim: The aim of this study is to examine the opinions of parents who have three to six years old children on the status of their children watching television and the effects of television on their children. Method: This is a sectional study. 256 parents participated in the study. The participation rate was 80%.A questionnaire form created by reviewing the literature was used as a data collection. Findings: Of the participating parents, 71.9% were female. Of the families, 23.0% had two televisions, and 6.2% of the participating children had a television in their room; 45.7% started to watch television after the age of two. The television was watched most in the evening hours (55.1%) and 63.7% of the children watched for one or two hours, while 33.6% watched for three hours or more in a day. The television was kept on for five-eight hours in 49.2% of the houses. Changes due to watching television were witnessed in the behaviors of 43,4% of the children, and 77.5% of these changes were found to be negative. The children watched cartoons (36.4%), kids’ programs (23.7%), documentaries (11.5%), and advertisements (10.7%) the most. Children were found to be most affected by the behaviors of cartoon characters (39.5%). Conclusions: This study indicates that the majority of the children between the ages of three and six years watch television for too long; the child participants watched cartoons and kids’ programs, and were influenced by cartoon characters’ behaviors the most; a majority of the parents believed that their children would prefer games over television; a majority of the children occasionally slept late after they had watched television; watching television for too long reduced their social activity, and caused them to have nightmares and to be aggressive. The amusing and educational television programs and letting children watch television to kill time are significant for children’s health. ​Extended English summary is in the end of Full Text PDF (TURKISH) file. Özet Amaç: Bu çalışmanın amacı, üç – altı yaş çocuğu olan ebeveynlerin, çocuklarının televizyon izleme durumları ve televizyonun çocukları üzerine etkilerine yönelik görüşlerinin incelenmesidir. Yöntem: Kesitsel bir araştırmadır. Çalışmaya 256 ebeveyn katılmış olup katılım oranı %80 bulunmuştur. Veriler literatürden yararlanılarak oluşturulan soru formu kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan ebeveynlerin %71.9’unu anneler oluşturmaktadır. Evlerin % 23.0’ de 2 televizyon vardır ve çocukların % 6.2’nin odasında televizyon bulunmaktadır. Çocuklar akşam saatlerinde (%55.1) daha çok televizyon izlemektedir. Çocukların %63.7’si televizyon programlarını günde 1-2 saat, %33.6’sı ise 3 saat ve üzeri izlemektedir. Evlerin %49.2’’sin de televizyon 5 – 8 saat açık kalmaktadır. Çocukların % 77.5’inde olumsuz davranış değişimi olmaktadır.Çocukların %45.7’si 2 yaşından itibaren televizyon izlemeye başlamıştır. Çocuklar en çok çizgi film (%36.4), çocuk programları (%23.7), belgesel (%11.5) ve reklamları (%10.7) izlemektedir. Çocuklar en çok çizgi film kahramanlarının davranış şeklinden etkilenmektedir. Sonuç: Çalışmada 3-6 yaş grubu çocukların çoğunluğunun evde televizyon izleme ve televizyonun evde açık kalma sürelerinin uzun olması, çocukların en çok çizgi film ve çocuk programları izlemeleri, çizgi film kahramanlarının en çok davranışlarından etkilenmeleri, uzun süre televizyon izlemenin çocukların sosyalliklerinin azalmasına, kabus görmelerine ve saldırganlığına sebep olduğu ve televizyonun eğlendirici, eğitici-öğretici olması nedeni ile televizyon izletilmesi önemli sonuçlardır. Amaç: Bu çalışmanın amacı, üç – altı yaş çocuğu olan ebeveynlerin, çocuklarının televizyon izleme durumları ve televizyonun çocukları üzerine etkilerine yönelik görüşlerinin incelenmesidir. Yöntem: Kesitsel bir araştırmadır. Çalışmaya 256 ebeveyn katılmış olup katılım oranı %80 bulunmuştur. Veriler literatürden yararlanılarak oluşturulan soru formu kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan ebeveynlerin %71.9’unu anneler oluşturmaktadır. Evlerin % 23.0’ de 2 televizyon vardır ve çocukların % 6.2’nin odasında televizyon bulunmaktadır. Çocuklar akşam saatlerinde (%55.1) daha çok televizyon izlemektedir. Çocukların %63.7’si televizyon programlarını günde 1-2 saat, %33.6’sı ise 3 saat ve üzeri izlemektedir. Evlerin %49.2’’sin de televizyon 5 – 8 saat açık kalmaktadır. Çocukların % 77.5’inde olumsuz davranış değişimi olmaktadır.Çocukların %45.7’si 2 yaşından itibaren televizyon izlemeye başlamıştır. Çocuklar en çok çizgi film (%36.4), çocuk programları (%23.7), belgesel (%11.5) ve reklamları (%10.7) izlemektedir. Çocuklar en çok çizgi film kahramanlarının davranış şeklinden etkilenmektedir. Sonuç: Çalışmada 3-6 yaş grubu çocukların çoğunluğunun evde televizyon izleme ve televizyonun evde açık kalma sürelerinin uzun olması, çocukların en çok çizgi film ve çocuk programları izlemeleri, çizgi film kahramanlarının en çok davranışlarından etkilenmeleri, uzun süre televizyon izlemenin çocukların sosyalliklerinin azalmasına, kabus görmelerine ve saldırganlığına sebep olduğu ve televizyonun eğlendirici, eğitici-öğretici olması nedeni ile televizyon izletilmesi önemli sonuçlardır.

Broadcasting the Diva of Dubbing

For children growing up in the Pacific Northwest in the 1970s and 1980s, Hollywood playback artist Marni Nixon was known not as the singing voice of Deborah Kerr or Audrey Hepburn, but as “Marni,” the cheerful mother of an incorrigible yellow puppet named Norbert, whose problems she solved on local television with a story and a song. The award-winning Boomerang (1975–1981) reveals how the goals of educational television were linked to expectations of the maternal voice embodied in a figure familiar to parents from the Hollywood musical. The placement of Marni Nixon in a lineage of televisual children’s ventriloquists such as Shari Lewis and Fred Rogers further destabilizes the voice that would only appear to be finally united with a body. This chapter analyzes Boomerang’s structure and style alongside parenting manuals from the period to argue that the fissures in viewers’ perception of Marni Nixon reflect a shift in the cultural understanding of how mothers should interact with their children, a change surprisingly dependent on discourses of ventriloquism.

Just Say No: Dr Richard I. Evans Efforts to Influence Juvenile Behaviour through US Public Health Programming

Television as a means of distributing public health information and influencing health behaviours was recognized even in the earliest days of broadcasting, a natural extension of health messaging on radio and film. This paper examines the place health-focused programming held in the United States’ educational television landscape and the role of Dr Richard I. Evans, social-psychology researcher, who sought to use television to influence the behaviours of youths engaging in “risky” activities.

The Impact of Absence of Educational Television and Data Show on English Teaching by the Iraqi Primary Schools.

تناقش الدراسة الحالية مشكلة انعدام توفر التلفزيون التربوي التعليمي فيما يخص تعلم اللغة الانكليزية وبرامج متلفزة لإعداد الطلبة الصغار للحياة المدرسية الجديدة. بالإضافة إلى مناقشة قلة أو عدم توفر جهاز العارض السينمائي (data show) في اغلب المدارس العراقية. لهذا خصت الدراسة هذه القضايا بمقدمة وجيزة وثلاث أقسام: الأول يتناول مراجعة للدراسات السابقة حول التعلم الذاتي المنتظم والتعلم المدرسي وأنواع المحفزات وتأثيرها. بينما تناول القسم الثاني الدراسة النظرية لأهم نظريات وسائل التعلم المرئية وأهميتها في التعلم أيضا تناول هذا القسم نبذة تاريخية مختصرة حول برامج الأطفال التعليمية في العراق. خص القسم الثالث من الدراسة العمل التطبيقي حول تأثير استخدام الجهاز العارض والكمبيوتر الشخصي في التعلم المدرسي من خلال تنفيذ اختبار شفهي لطلبة الصف الأول الابتدائي واستبيان مكتوب لأخذ وجهات الرأي لبعض المدرسين وإعلاميين. وتم تحصيل النتائج باستخدام الوسائط الإحصائية المناسبة كالمتوسط الحسابي واستخراج النسبة المئوية لكل من نتائج الاختبار والاستبيان.